Portret Wacława Borowskiego

Obraz utrzymany w monochromatycznej gamie barwnej. Nieobecny lub zamyślony wyraz twarzy modela oraz opadające bezsilnie splecione dłonie sugerują pewną nonszalancję wynikającą z klimatu młodopolskiej dekadencji. Precyzyjnie wykończone odsłonięte partie ciała portretowanego zostały przeciwstawione szkicowej formie niedookreślonego stroju, który zlewa się z kolorem neutralnego tła.

Skupienie uwagi na fizjonomii, będącej głównym środkiem ekspresji, wydaje się celowym zabiegiem artysty, służący wydobyciu charakteru postaci. Portret prawdopodobnie powstał podczas pobytu obu artystów w Paryżu, bo choć studiowali oni na krakowskiej uczelni, nie mieli możliwości się tam spotkać. Wacław Borowski (1885–1954) był malarzem, grafikiem i scenografem. W latach 1909–1913 przebywał w Paryżu, następnie podróżował po Włoszech i zamieszkał w Szwajcarii. Po powrocie do ojczyzny walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

Był członkiem Stowarzyszenia Artystów Polskich „Rytm” oraz Stowarzyszenia Artystów Grafików „Ryt”. W jego twórczości dominowała tematyka idyllicznych scen (zainspirowana renesansem) oraz estetyka nowego klasycyzmu dwudziestolecia międzywojennego.

Tomasz Jeziorowski [w:] Irena Buchenfeld, Grupa Pięciu (1905-1908). Zapomniani buntownicy Młodej Polski, Muzeum Narodowe w Krakowie, Kraków 2026.